Zestaw 1:
1.Najważniejsze poglądy socjologiczne H.Spencera.
2.Socjologia amerykańska
3.Prawo trzech stadiów Comta
4.Poglądy Durkeima

Zestaw 2:
1.Poglądy socjologiczne Smitha
2.Założenia funkcjonalizmu antropologicznego
3.Poglądy pragmatyzmu społecznego
4.Trzy typy samobójstw

Zestaw 3:
1. opisz trzy stadia rozwoju ludzkości wg comte'go.
2. opisz poglądy spencera na społeczeństwo.
3. opisz co to są fakty społeczne durkheima.
4. dynamiczna koncepcja osobowości freuda.
Zestaw4 :
1) opisać w kontekście socjologicznym A. Comte
2) wymienić główne założenia Psychologizmu
3) wymienić trzy cechy psychokulturyzmu
4) przedstawić jakie najważniejsze poglądy od protestantów przyjął Weber

· 

O to kolejne zestawy pytań:
Zestaw 1:
1.Najważniejsze poglądy socjologiczne H.Spencera.
2.Socjologia amerykańska
3.Prawo trzech stadiów Comta
4.Poglądy Durkeima

Zestaw 2:
1.Poglądy socjologiczne Smitha
2.Założenia funkcjonalizmu antropologicznego
3.Poglądy pragmatyzmu społecznego
4.Trzy typy samobójstw

Zestaw 3:
1. opisz trzy stadia rozwoju ludzkości wg comte'go.
2. opisz poglądy spencera na społeczeństwo.
3. opisz co to są fakty społeczne durkheima.
4. dynamiczna koncepcja osobowości freuda.

Odstąpię materiały do wykorzystania przy pisaniu własnych etc:

1. Analiza filmu Stowarzyszenie umarłych poetów Petera Weir’a w perspektywie teorii symbolicznej konwergencji Bormanna
2. Rozważania o prawdzie i kłamstwie w literaturze, kłamstwie literatury ,kłamstwie ludzkim, koncepcje i teorie kłamstwa (wybór), analiza kłamstwa w Pani Bovary Gustawa Flauberta dopełniona przykładami z epoki romantyzmu
3. Problemy współczesnej edukacji
4. Społeczne i rynkowe aspekty komunikacji masowej - analiza reklamy Kinder Bueno
5. Przeciwstawienie swój - obcy jako problem badawczy antropologii ze szczególnym uwzględnieniem zjawiska antysemityzmu
6. Metakomunikacja jako narzędzie kierowania organizacją
7. Bezsenność w Tokio Marcina Bruczkowskiego w perspektywie pojęć nauki o komunikowaniu międzynarodowym
8. Istota paradoksu antropologicznego w koncepcji Michela Foucalta i innych badaczy.
9. Plan PR dla teatru, organizującego festiwal teatralny w jednym z miast Polski
10. Falsyfikacjonizm Karla Poppera
11. Kultura polityczna Francji
12. Współczesne idee polityczne
13. Przedsiębiorstwo: komunikacja/mobbing/zarządzanie/konflikty [większa praca].

Udostępniający ---nie bierze odpowiedzialności--- za sposób wykorzystania materiału do prezentacji.

[Zagadnienie 1
Pojęcie życia społecznego i jego determinanty

Literatura:
Jan Szczepański „Elementarne pojęcia socjologii”, rozdz. II
Jan Turowski, „Socjologia. Małe struktury społeczne”, rozdz. I

Zagadnienie 2
Sposób definiowania małej grupy społecznej

Literatura:
Barbara Szacka „Wprowadzenie do socjologii”, str. 183-188
Jan Szczepański „Elementarne pojęcia socjologii”, rozdz. VII
Carol K. Oyster „Grupy”, rozdz. I

Zagadnienie 3
Antropologiczna koncepcja grupy społecznej

Literatura:
Andrzej Flis „Antropologiczna koncepcja grupy” (w:) Irena Machaj „Małe struktury społeczne

Zagadnienie 4
Struktura małej grupy społecznej

Literatura:
Barbara Szacka „Wprowadzenie do socjologii”, str. 188-191
Jan Turowski, „Socjologia. Małe struktury społeczne”, rozdz. V

Zagadnienie 5
Rodzaje grup społecznych

Literatura:
Barbara Szacka „Wprowadzenie do socjologii”, str. 194-199
Jan Szczepański „Elementarne pojęcia socjologii”, rozdz. VII
Jan Turowski, „Socjologia. Małe struktury społeczne”, rozdz. VI

Zagadnienie 6
Procesy integracji i dezintegracji w grupie

Literatura:
Jan Turowski, „Socjologia. Małe struktury społeczne”, str. 129-136
Barbara Szacka „Wprowadzenie do socjologii”, str. 159-172

· 

Zagadnienia na egzamin z zakresu mikrostruktur społecznych

Zagadnienie 1
Pojęcie życia społecznego i jego determinanty

Literatura:
Jan Szczepański „Elementarne pojęcia socjologii”, rozdz. II
Jan Turowski, „Socjologia. Małe struktury społeczne”, rozdz. I

Zagadnienie 2
Sposób definiowania małej grupy społecznej

Literatura:
Barbara Szacka „Wprowadzenie do socjologii”, str. 183-188
Jan Szczepański „Elementarne pojęcia socjologii”, rozdz. VII
Carol K. Oyster „Grupy”, rozdz. I

Zagadnienie 3
Antropologiczna koncepcja grupy społecznej

Literatura:
Andrzej Flis „Antropologiczna koncepcja grupy” (w:) Irena Machaj „Małe struktury społeczne

Zagadnienie 4
Struktura małej grupy społecznej

Literatura:
Barbara Szacka „Wprowadzenie do socjologii”, str. 188-191
Jan Turowski, „Socjologia. Małe struktury społeczne”, rozdz. V

Zagadnienie 5
Rodzaje grup społecznych

Literatura:
Barbara Szacka „Wprowadzenie do socjologii”, str. 194-199
Jan Szczepański „Elementarne pojęcia socjologii”, rozdz. VII
Jan Turowski, „Socjologia. Małe struktury społeczne”, rozdz. VI

Zagadnienie 6
Procesy integracji i dezintegracji w grupie

Literatura:
Jan Turowski, „Socjologia. Małe struktury społeczne”, str. 129-136
Barbara Szacka „Wprowadzenie do socjologii”, str. 159-172



| , socjologie elit (Pareto).
A czy przypadkiem za teorie krazenia elit i uznanie koniecznosci
oparcia wladzy na terrorze, Pareto nie otrzymal godnosci senatora od
Mussoliniego? Zawsze myslalem, ze Pareto raczej przysluzyl sie
faszyzmowi wloskiemu i opieral swoje teorie na dorobku Comte'a,
Spencera czy Durkheima, niz Marksa..


Fakt, Mussolini holubil Pareto za jego "antyparlamentarne" teorie. Ale te
podobne koncepcje znajdziemy przeciez i u Marksa (którego Mussolini w
mlodosci takze darzyl estyma). Pareto rzecz jasna nie byl marksista i nie
zgadzal sie z wiekszoscia postulatów politycznych zawartych w "Kapitale",
ale teorie klasowej struktury spoleczenstwa wykorzystal w swoich pracach
(choc w mocno zmodyfikowanej wersji, wiec moze istotnie przesadzilem z tym,
ze "Pareto zawdzieczamy Marksowi").

Wydaje mi sie, ze na socjologie wplynelo wiecej kierunkow myslowych,
niz tylko marksizm - pozytywizm Comte'a, statystyka spoleczna,
etnografia i etnologia (Morganowi raczej daleko do Marksa), czy nawet
darwinizm spoleczny i idee rasowo-antropologiczne Gobineau czy
Lapouge..
Ale - bede wdzieczny za ewentualne poprawienie moich brakow w historii
doktryn politycznych ;)


Nie no, jasne - nie tylko Marks tworzyl socjogie. Ale wymieniany jest wsród
ojców-zalozycieli.
Chociaz, moim zdaniem, wiekszy wplyw wywarl na historiografie. I tu maly
cytacik z Braudela :-)

Historia i trwanie, Warszawa 1999, s. 84
Marksizm jest kraina modeli. [...] Geniusz Marksa, tajemnica jego ciaglej
sily tkwi w tym, ze on pierwszy skonstruowal prawdziwe modele spoleczne, i
to na podstawie dlugiego trwania historycznego.

Pozdrawiam,
Kalar.


Pozdrawiam
P.


Tak więc do wartości wspólnie podzielanych przez liberalizm i chrześcijaństwo należą m.in. przekonanie o nienaruszalnej godności osoby, umiłowanie wolności, prawo do wolności sumienia i wyznania, neutralność światopoglądowa państwa, zasada pomocniczości, zasada pluralizmu społecznego, rządy prawa, uznanie dla demokratycznej formy rządów, poszanowanie własności prywatnej i pozytywna rola zysku.

Protokół rozbieżności [...]obejmuje natomiast m.in. spór antropologiczny, inne często rozumienie wolności, spór o granice sfery publicznej i prywatnej, nieraz spór o znaczenie religii dla życia publicznego.
[...]
Liberalizm i kształtowana przezeń „liberalna demokracja” zawiera w sobie pewne fundamentalne błędy, przeciwko którym Kościół zawsze będzie oponować i nigdy ich nie zaakceptuje. Tym podstawowym mankamentem „liberalnej fikcji”[...]jest teoria „umowy społecznej” jako źródła wszelkich praw. Wynik tej umowy zawsze jest zależny od kontekstu, a zawierana jest ona wyłącznie pomiędzy dorosłymi i racjonalnie myślącymi obywatelami. Nie ma w niej miejsca na poszanowanie takich wartości, które mają charakter bezwzględny i nie podważalny, jak chociażby koncepcja świętości życia ludzkiego.

W takiej sytuacji[...]demokracja liberalna jest w stanie funkcjonować prawidłowo wyłącznie na gruncie chrześcijańskim, gdzie jej fundamentem jest określony, uznawany przez ogół katalog wartości. Natomiast demokracja liberalna w świecie, gdzie już nie obowiązują niepodważalne wartości (tak jak je rozumie chrześcijaństwo) może być bardzo niebezpieczna i prowadzić do masowych zbrodni, dokonywanych chociażby w ciszy laboratoriów czy gabinetów lekarskich.
http://ekai.pl/serwis/?MID=16232
Ks. prof. Piotr Mazurkiewicz
Ukończył studia elektryczne na Politechnice Warszawskiej i w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Rozprawę doktorską zatytułowaną: Kościół w społeczeństwie otwartym. Spór o obecność Kościoła w społeczeństwie polskim w okresie transformacji obronił w 1996 roku na Wydziale Kościelnych Nauk Historycznych i Społecznych Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Rozprawę habilitacyjną na temat: Europeizacja Europy. Tożsamość kulturowa Europy w kontekście procesów integracji obronił w 2002 roku w Instytucie Studiów Politycznych PAN.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Piotr_Mazurkiewicz


Takie już mam statystyczno-marketingowe myślenie.

Dla Ciebie to zupełnie co innego.

zacznę od tego, bo dotyczy założeń i jest niewątpliwie źródłem różnicy zdań;

faktycznie, nie wychodzę z podstaw ani statystycznych, ani marketingowych; moje myslenie o punku miało 'zawsze' charakter, który dziś określiłbym jako antropologiczno-kulturowy;

antropologiczny, bo zawsze zadawałem sobie pytanie: "kim jest człowiek, który rzeczywiście jest punkiem?", jest to więc pytanie o tożsamość punka

kulturowy, bo "od zawsze" mierzę się z pytaniem jakie jest miejsce punka w kulturze globalnej i jaki jest jego realny (konstruktywny, bądź destruktywny) wkład w tęże kulturę

oczywiście mój sposób patrzenia nie jest ani oderwany od rzeczywistości, ani "wyrwany z kontekstu"; w tym wszak kierunku (tj. antropologiczno-kulturowym) idą także dzisiejsze badania nad subkulturami; tu polecam zwłaszcza książkę p. B. Fatygi Dzicy z naszej ulicy:

Jest to także książka o wybranych grupach i środowiskach młodzieżowych oraz o ich kulturze. Mam tu na myśli przede wszystkim grupy subkulturowe, ale również inne aktywne na scenie publicznej środowiska młodzieżowe (przede wszystkim polityczne i/lub dysponujące zarysowaną i artykułowaną publicznie koncepcją światopoglądu) .Grupy te są, jak pokazują badania młodzieży oparte na próbach reprezentatywnych, dosyć marginalne. Jednak ze względu na swoją aktywność kulturotwórczą są widoczne i ważne społecznie. W niniejszej pracy chciałam przedstawić perspektywę teoretyczną dotyczącą tych właśnie grup, środowisk i organizacji młodzieżowych oraz zaproponować metody ich badania.

http://antropologia.isns.uw.edu.pl/fatyga2s1.html

powracając jednak do naszego sporu:

tak, test rzeczywiście nie należał do najprostszych.. będzie dość trudno odtworzyć pytania, ale coś niecoś pamiętam. Dotyczyły one: Wzorcowych reguł minimum narodów zjednoczonych dot. środków alternatywnych wobec pozb. wolności (reguły tokijskie), teoria dysonansu poznawczego Festingera, wtórnej dewiacji, teoria kontroli społecznej Hirschiego, metoda TIS stosowana w resocjalizacji, (konkretnie w case study, zwłaszcza w kontrakcie), rodzaje diagnozy (która najważniejsza wg ostrihanskiej i greczuszkin), ekonomia punktowa, koncepcja superego, psychologia hormistyczna ( kanalizacja instynktów), typologia nieprzystosowania społecznego Czapówa (zwichnięta socjalizacja, demoralizacja, socjalizacja podkulturowa), klasyfikacja sULLIVANA I GRANTÓW (aspołeczni, konformiści, neurotycy), teoria osobowości dojrzałej Allporta, klasyczne metody wychowawcze w resocjalizacji wg szczęsnego (antropologiczna, socjoteczniczna i kulturotechniczna), co można uznać za wskażnik nowoczesności oddziaływań resocjalizacyjnych (kafeterie do wyboru), teoria Eysencka (introwertycy, ekstrawertycy), poziomy dojrzałości, typy przestępców wg Quaya, determinanty nieprzystosowania społecznego (łańcuch oddziaływań etiotropowych i ergotropowych), klasyfikacja DSM- IV-kryteria diagnostyczne osobowości antyspołecznej,zaznaczyć odwołując się do konkretnej teorii dlaczego ludzie sięgają po narkotyki-chodziło o teorię zróżnicowanych powiązań Sutherlanda, teoria napięcia r. Agnewa jako próba wyjaśnienia przestępczości młodzieży, czy 11 latek dokonując kradzieży będzie podlegał u. p. n, integracyjna teoria zachowania przestępczego Leblanca, podać kolejność występowania, ilość etapów w pełnieniu dozoru wg Bałandynowicza, sposoby zachowań osób po zwolnieniu z z.k. na pojawiające się problemy podczas pełnienia dozoru (fiksacja, racjonalizacja, etc). Mniej więcej tak to wyglądało z resocjalizacji.

Według mnie, autorzy pytań nieco przesadzili ze szczegółowością niektórych zagadnień...ale cóż, celem było odsianie sporej liczby kandydatów( bądz co bądz startowało nas ok 120 osób, a etatów niewiele...) tylko czy taki test zagwarantuje, że do następnego etapu ustnego przejdą naprawdę najlepiej przygotowani do odbycia aplikacji kuratorskiej?????? przecież nie tylko o wiedzę chodzi w tym zawodzie!!!! nawet najdokładniejsza wiedza wycinkowa nie zastąpi indywidualnych predyspozycji kandydata, jego osobowości, motywacji, zapału do pracy...w moim odczuciu ten test wcale nie oddawał rzeczywistego przygotowania kandydata- skupiał się na szczegółach, niuansach, informacjach podawanych w przypisach, drobnym drukiem!
Idąc tam, czułam się dobrze przygotowana, wierzyłam, ze sobie poradzę z większością pytań. Niestety poszło mi fatalnie. Wracałam do domu z ,,podwiniętą kitą". czy ktoś ma podobne odczucia?

Teorie zmiany społecznej
Wykład- 3 rok służby socjalne

Problematyka:

1. Formy zmienności społecznej: zmiana społeczna, proces społeczny, rozwój, postęp.
2. Losy idei postępu. Trzy wizje postępu. Los idei podmiotowości zmian.
3. Rodzaje teorii rozwoju: teorie cykliczne, linearne i dychotomiczne.
4. Koncepcje zmiany w historii myśli społecznej.
- filozofowie starożytni,
- chrześcijańska myśl średniowiecza
- renesansowe utopie
- przedoświeceniowe koncepcje procesów uspołecznienia,
- myśl oświeceniowa- pojęcia postępu i natury- J.J. Rousseau, J. Condorcet i A. Turgot.,
- Dynamika społeczna A. Comte’a
- Socjologia historyczna M. Webera – sfera wartości jako źródło zmiany społecznej.
5. Ewolucjonizm. Założenia ewolucjonizmu klasycznego. Ewolucjonizm socjolbiologiczny.
6. Ewolucja a rewolucja. Modele i teorie zmian rewolucyjnych.
7. Marksizm jako teoria zmiany.
8. Naturalizm i antynaturalizm a podejście do zmiany społecznej.
9. Zmiana w teoriach funkcjonalnych (T. Parson, R. Merton ) i konfliktowych (L. Coser, R. Dahrendorf)
10. Antropologiczne teorie zmiany kulturowej: dyfuzjonizm, ewolucjonizm, funkcjonalizm.
11. Pesymistyczne wizje rozwoju cywilizacji i kultury- O.Y. Gasset- bunt mas, G. Ritzer- makdonaldyzacja społeczeństwa.
12. Teorie modernizacji, rozwoju zależnego i rozwoju endogennego. Koncepcja osobowości nowoczesnej.
13. Teorie narodzin społeczeństwa informacyjnego. Koncepcja trzech fal A. Tofflera. Cztery nurty myślenia wartościującego w ocenach społeczeństwa informacyjnego.
14. Społeczeństwo nowoczesne i ponowoczesne- A. Giddens (doświadczenie zapośredniczone, czysta relacja, narcyzm kulturowy, polityka emancypacji, dylematy tożsamościowe) i U. Beck (ponowoczesne ryzyko).
15. Stawianie się społeczeństwa. Mechanizmy uspołecznienia jako mechanizmy zmiany.
16. Przemiany więzi społecznych. Koncepcja współzmienności typów ładu społecznego, typów „woli” i typów kultur.

Acha a to wszystkie zagadnienia, miłej nauki

Historia Myśli Socjologicznej

HMS odwołuje się do przeszłości.

OBOWIĄZUJĄCY MATERIAŁ DO EGZAMINU
1. II poł. XVII w. Doktryny prawno-naturalne Hobbes i Locke
2. XVIII w. Systematyczna refleksja nad społeczeństwem.
Teoria postępu Condorcet i Turgot
Oświecenie francuskie Rousseau
Oświecenie szkockie Hume i Smith
Oświecenie niemieckie Herder
3. Industrializm Saint Simon i Comte
4. II poł. XIX w. Ewolucjonizm Spencer i Morgan
5. Rodzina M. Engels
6. Koniec XIX w. Psychologizm i Socjologizm Goffman, Le-Bon, Tarde
Koncepcja psychoanalityczna osobowości Freud
7. Współczesna socjologia Durkheim i Mauss
8. Pragmatyzm społeczny Weber, Zimmer, Mead,
Cooley, Thomas
9. XX w. Amerykańska socjologia opisowa- socjografia autorzy społeczności lokalnych.
10. Programy antropologicznych socjologii:
-Franc Boas- historycyzm
-Kardiner- psychokulturalizm – studia nad osobowościami w kulturze
-Malinowski i Radcliff-Brown – funkcjonalizm
11. Wstęp do funkcjonalizmu socjologicznego
12. Karol Marks - rewolucjonista

Są jeszcze niemcy ale ja ich chyba nie rozumiem.

Polska:

Początki animacji jako odzew na zagrożenie dziedzictwa kulturalnego kraju. (w latach powojennych)
duży wpływ pedagogiki kultury ( co kolwiek to oznacza)

GDAŃSK

Jan (nie Michał) Żebrowski
Nastawiony bardziej na grupe niż na jednostke.
cel- integracja jednostki ze srodowiskiem lokalnym
A. to proces na który składa się:
-wyzwalanie siły twórczej jednostki
- twórczość jednostki
-dzałania w grupie
-komunikacja społeczna
- organizacja

ZIELONA GÓRA

Józef Kargul
z nim to chyba jest trochę tak,ze on wymyślił dwie koncepcje i to mu sie jakoś zmieniało.
1. modernistyczna - a. uruchomić siły społeczne by wywołac zmianę. Nacisk na GRUPĘ.
2. nacisk na jednostkę, zauważa złożonośc grupy i tą złożonośc chce wykorzystać.

+ to co ktoś pisał wcześniej o kierunku i metodzie

WARSZAWA

Godlewski (wydział polonistyki)
Stworzenie warunków gdzie ludzie mogą tworzyć swoja kulturę, gdzie realizują swoje potrzeby kulturalne, mogą sie rozwijać.
Punktem wyjścia jest dla niego antropologia kulturowa ( a nie aspekt pedagogiczny). Uważa ze zanimować można każde środowisko i każdy podmiot. Zakłada dużo większa aktywność/zaangażowanie podmiotu niż ośrodek Lubliński. Nacisk na JEDNOSTKE,której trzeba dać duże pole wolności, duże pole do kreatywności.

Kopczyńska (warszawa wydział pedegogiczny)
ogólnie powtarza za francuzami. nacisk na integrację/partycypację, wytworzenie współpracy. I poprzez tą współpracę osiągnięcie samorealizacji. aby ludzie podejmowali działalność twórczą.
i chyba coś mówi o czasie wolnym ale nie potrafimy tego rozwinąc.

Jankowski
to ten co mówił,że animacja zrywa z upowszechnianiem kultury ale cała jego książka była bardzo w duchu pracy kulturalno-oświatowej.
Czyli animacja dla niego to oczywiście ożywianie, pobudzanie, kreacja i takie tam ale tez praca kulturalno-oświatowa łącząca sie bezpośrednio z upowszechnianiem kultury.

c.d.n.

Co do statystyki - o ile mnie pamięć nie myli, to statystyka ma służyć obrazowaniu pewnych danych i porównywaniu ich ze sobą - a nie próbie rekonstrukcji przeszłości, jak to chciałby prof. W. Mańczak - nie znam szczegółów jego metody, ale nie bardzo wyobrażam sobie rekonstruowanie jakichkolwiek zachowań ludzkich - w tym zmian językowych na podstawie obliczeń statystycznych, bowiem ilość czynników mogących decydować o takim a nie innym rozwoju relacji językowych jest w zasadzie nieskończona - na jednych z zajęć wspominano nam, że gdy dano w ramach eksperymentu cały zestaw zapinek zebranych przez Almgrena do analizy statystycznej uwzględniającej różne dane, to wyszły z tego kompletne bzdury - tak więc nie rozumiem, jak można traktować takie zagadnienia jak rozprzestrzenianie się i rozwój języka jako materiał do obliczeń statystycznych. Nie wiem, czy ktokolwiek podjął polemikę z metodą W. Mańczaka - przez językoznawców jego metoda wydaje się być ignorowana - zresztą o jego koncepcjach dowiedziałem się kilka lat temu z internetu, z publikacji "Zachodnia Praojczyzna Słowian" oraz ze strony niejakiego Grzeggorza Jagodzińskiego

Przykro mi, ale statystyka służy do różnych celów. Jest organizowanych wiele konferencji na temat jej zastosowań np. w biologii, medycynie, historii, nie mówię już o socjologii i innych naukach ekonomiczno-społecznych.
Twoje zdanie: statystyka ma służyć obrazowaniu pewnych danych i porównywaniu ich ze sobą - a nie próbie rekonstrukcji przeszłości, jak to chciałby prof. W. Mańczak - jest zdaniem nieprawdziwym. Statystyka potrafi np. dokonać hierarchizacji czynników, np. metoda składowych głównych dowiadujemy się jakie cechy (czynniki - analiza czynnikowi) różnią zbiory danych, analiza korespondencji dowiadujemy się... itp.
Nie sprawdzaj wszystkiego do jednocechowej statystyki opisowej.
Co do Prof. W. Mańczaka - jak wszyscy wiemy ma konflikt z archeologami w sprawie etnogenezy Słowian, ale to nie znaczy, że każdy archeolog może sobie o jego pracach wypisywać co chce i to jeszcze w takiej formie.
Odkrywca teorii czerwonej królowej tez był uważany za...
Odkrywcy struktury DNA ... przeczytaj podwójną spiralę.
I na koniec: jeśli Twoja wiedza o statystyce jest taka jaka poznałem [na forum historycy.org.pl],to Twoje opinie na temat prac antropologicznych odnoszących sie do zróżnicowania grup ludzkich (w tym etnogenezy Słowian) są głosem nieistotnym w dyskusji , bo nie za bardzo wiesz co piszą antropolodzy i dlaczego dochodzą do głoszonych wniosków.
O to by było na tyle.

Ogólnopolska konferencja naukowa

"Mia102 - interdyscyplinarne refleksje o mieście"

Wola Kalinowska, 28–29 maja 2009

Instytut Studiów Regionalnych Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Koło Naukowe Studentów Kulturoznawstwa Międzynarodowego mają zaszczyt zaprosić na drugą edycję konferencji pośświęconej miastu jako obszarowi badań kulturoznawczych. Miasto wciąga - pobudza refleksję przedstawicieli nauk społecznych swoją zmiennością, intensywnością, migotliwym zróżnicowaniem. Stąd pomysł, by konferencja Mia102 stanowiła płaszczyznę rozważań interdyscyplinarnych, pozwalających na włączenie do dyskursu o mieście intrygujących i inspirujących perspektyw. Podczas konferencji chcielibyśmy poruszyć między innymi następujące zagadnienia:

-Miasto jako przestrzeń i jako koncepcja;
-Historia miast i historie miejskie;
-Cudze rewiry i dzielnice - Obcy w mieście;
-Sztuka miejska i miasto jako temat dla sztuki;
-Architektoniczna tkanka miasta;
-Miasto jako tło wydarzeń i miasto jako działający aktor społeczny;
-Antropologiczne, psychologiczne, socjologiczne poznawanie miasta;
-Cybermiasta i ich mieszkańcy;
-Turysty spojrzenie na miasto;
-Globalna wioska czy globalne miasto.

Wszelkie dodatkowe informacje znajdą Państwo na stronie www.isr.wsmip.uj.edu.pl w zakładce poświęconej konferencji Mia102, tam też umieszczono formularze zgłoszeniowe, na które czekamy do 22 kwietnia 2009 r. Informację o zaakceptowaniu przez organizatorów propozycji wystąpienia otrzymają Państwo pocztą elektroniczną do 30 kwietnia 2009 r.

Opłata konferencyjna wynosi 200 PLN (zawiera koszty noclegu w pokojach 2-3 osobowych, wyżywienia, materiałów konferencyjnych i publikacji pokonferencyjnej).

Kontakt: miastodwa@gmail.com

Serdecznie zapraszamy w imieniu organizatorów konferencji,

mgr Magdalena Banaszkiewicz
mgr Magdalena Kaczmarczyk
mgr Mikołaj Banaszkiewicz
dr Franciszek Czech

Karta zgłoszeniowa dostępna na stronie:
http://www.isr.wsmip.uj.edu.pl/konferencja.htm

Skoro BL wywołałałeś mnie do tablicy to ci odpowiem. Po pierwsze, to co piszę nie wywodzi swoich korzeni od filozofów angielskich XVII i XVIII wieku, choćby z tego względu, że wówczas nie istniały jeszcze nauki dzisiaj egzystujące samodzielnie, jak socjologia, antropologia, politologia czy ekonomia. Nie można więc mówić o swoistej komplementarności poszczególnych dziedzin nauk społecznych lub związanych z pojęciem społeczności. Faktem bezspornym jest, że nauka ostatnimi laty zwłaszcza w genetyce zrobiła ogromny skok. Wyodrębniono wiele genów określających cechy osobnicze. Tyle, że jak na razie jest to jeszcze bieganina po cienkim lodzie. Przykładem może być tzw. gen egoizmu lub inaczej samolubny gen - koncepcja zaproponowana przez Richarda Dawkinsa, zgodnie z którą jednostką doboru naturalnego nie jest osobnik, gatunek czy populacja, lecz gen.
Pierwotnie koncepcja ta opisana została przez Dawkinsa szeroko w pozycji Samolubny gen. W roku 1982 ze względu na krytykę zbyt metaforycznego języka, jak również założenia koncepcji, Dawkins bronił tej "samolubnego genu" w pozycji Fenotyp Rozszerzony.
Przy uzasadnianiu swej koncepcji, użył w jednym z rozdziałów pojęcia mem, który zdefiniował jako replikator kulturowy, przyczyniając się w ten sposób do powstania nowego nurtu w nauce - memetyki. Z Dawkinsem mozna się zgadzać lub nie, ale przejść obojętnie obok niego się nie da. Nie chcę się rozpisywać, bo mam mało czasu. Jeśli kogoś ten dział nauki zainteresuje, to w necie znajdzie sporo na ten temat. Człowiek jest czystą kartką po przyjściu na ten świat w sensie kulturowym. Jaki wpływ mają natomiast geny na ustawienie się osobniczego wektora egoizmu w stosunku do oddziaływania czynników zewnetrznych na jego umysł, tego nikt do dzisiaj tak na prawdę nie wie. Próbowano zbadać to zagadnienie. Wyodrębniono całą masę technik oddziaływania bezpośredniego i pośredniego na podświadomość i kształtowania procesu nazywanego przez A. Kępińskiego metabolizmem informatycznym. Wynik zaś nigdy nie był w 100% pewny. Większość populacji poddaje się tym technikom, ale część nie. Ta większość też nie mieści się w określonych ramach, ale ulega indoktrynacji w mniejszym lub większym stopniu.
Żyjemy w XXI wieku, a człowiek jako obiekt dociekań naukowych zwłaszcza
w sferze psyche jest nadal terra incognita. Co do podpierania się moją osobą jako "autorytetem" uzasadniającym czyjąś wypowiedż, to powiem tak, że nie czuję się na siłach aby nim być. Moje wypowiedzi w tym temacie wynikają głównie z jakiejś tam wiedzy i doświadczenia życiowego. Własnych przemyśleń i zestawianiem tych przemyśleń z wiedzą możliwą do uzyskania z zewnetrznych żródeł. Wnioski są moje. Czy słuszne? Nie wiem. Wogóle muszę stwierdzić, że im wiecej wiem, tym coraz bardziej zdaję sobie sprawę z własnej niewiedzy.

wybaczcie, że dopiero teraz wracam z tematem, ale mieliśmy małe perypetie organizacyjne. teraz jednak zamieszczam ostateczny opis sekcji:

Sekcja Alternatywna KNS Psychologii i KNS MISH UJ

Zadaniem poznania ludzkiego jest
właśnie zrozumienie, że istnieje coś,
czego ono nie pojmie.
S.A. Kierkegaard

Jesteśmy sekcją powracającą do myśli psychologicznej jako nauki o duszy. Sądzimy, że absolutyzowanie jakiegokolwiek z obrazów człowieka nie jest dobrym sposobem jego poznania. W sytuacji opanowania głównego nurtu przez pęd do naukowości, proponujemy uzupełnienie tabelek i wykresów o postawę rozumiejącą – uznanie wagi subiektywnych doświadczeń i złożoności wewnętrznego świata przeżyć jednostki. Uważamy, że nawet trudno uchwytne aspekty ludzkiej egzystencji, jak duchowość, świadomość, poszukiwanie sensu, relacja człowieka z kulturą, zasługują na uwagę w działalności badawczej. Postulujemy podjęcie refleksji nad istotą psychologii jako nauki znajdującej się na pograniczu dziedzin społecznych, humanistycznych i przyrodniczych. W ramach naszych spotkań konfrontujemy ze sobą różne koncepcje człowieka proponowane przez podejścia wykraczające poza paradygmat eksperymentalny i szukamy nowych dróg badawczych i terapeutycznych, które pozwoliłyby zbliżyć się do tego, co niepoznawalne.

U podłoża naszych dociekań leżą założenia takich dziedzin jak hermeneutyka, fenomenologia, filozofia nauki, antropologia filozoficzna i kulturowa, psychologia egzystencjalna, kultury, mitu, personalistyczna, etnopsychologia, metody jakościowe.

Nasze cele realizujemy poprzez spotkania tematyczne dotyczące wybranych tekstów, dyskusje otwarte z wykładowcami, wykłady, warsztaty, konferencje i publikacje.

Wszystkich zainteresowanych powyższą tematyką, zapraszamy na spotkania sekcji oraz prosimy o kontakt e-mailowy:

Joanna Szelegieniec jeangenie@interia.pl
Katja Abramova lumina.noctis@gmail.com

Spotkania w tym semestrze odbywają się jeszcze we wtorki o godz. 18:00 w sali nr 2 na Piłsudskiego 13 (w piwnicy). Prawdopodobnie jednak termin ulegnie zmianie w przyszłym semestrze.

Wodzowie, uwodziciele, liderzy?
Współczesne koncepcje przywództwa

Cel

Zadaniem konferencji jest dokonanie przeglądu ujęć zagadnienia przywództwa, metodologii badań nad przywództwem oraz wskazanie możliwych dalszych kierunków badań.

Wprowadzenie

W polityce na początku nowego stulecia nasza uwaga coraz częściej kieruje się na przywódców. Jedni widzą w tym próbę upraszczania rzeczywistości, inni poszukiwania odpowiedzialnych za wydarzenia polityczne.

Do patrzenia na politykę poprzez pryzmat przywództwa w znaczący sposób przyczyniają się również media, pisząc o stylu politycznym i charyzmie, i to nie tylko w czasie kampanii wyborczych. Instytucje polityczne — tak rządowe, jak i pozarządowe — często funkcjonują w sferze publicznej ustami swoich przywódców. Wydarzenia polityczne nabierają charakteru rywalizacji osobowości. Tendencja do personalizacji polityki dotyczy również świata idei.

Mimo znacznego zainteresowania rolą przywódców we współczesnym świecie, można odnieść wrażenie, że problem ten znajduje się na uboczu głównych nurtów współczesnych nauk społecznych i historycznych. Sądzimy, że wrażenie takie wywołane jest przede wszystkim faktem, iż osoby badające zjawiska związane z przywództwem politycznym są rozproszone w wielu dziedzinach nauki.

Konferencją naszą chcemy sprawić, żeby problematyka przywództwa zaistniała w sposób bardziej spójny, jako odmienna kategoria badawcza, a wszyscy Ci, którzy się nią zajmują, uzyskali możliwość wymiany poglądów i podzielenia się wynikami swoich badań.

Przywództwo jest bardzo obszernym tematem badawczym. Można na nie patrzeć z punktu widzenia roli elit, jak również ze strony odbiorców ich działań; można badać narzędzia wykorzystywane przez przywódców, jak również sposób ich wykorzystania. Charakter przywództwa można badać przez pryzmat osobowości poszczególnych polityków, jak również widzieć go jako wypadkową uwarunkowań kulturowych i instytucjonalnych. Można definiować je poprzez styl, typy osobowości, dokonania lub relacje interpersonalne. To tylko niektóre sugestie kierunków badań.

Interesuje nas podejście teoretyczne i praktyczne. Zaproszenie do udziału w konferencji kierujemy do tych wszystkich politologów, socjologów, psychologów, historyków, ekonomistów, którzy zajmują się:

· Rekrutacją do polityki
· Marketingiem politycznym
· Zagadnieniami wyborczymi
· Komunikacją polityczną
· Psychologią zachowań politycznych
· Psychologią społeczną
· Polityczną rolą mediów
· Badaniem biografii postaci historycznych
· Teorią przywództwa
· Ruchami społecznymi
· Przywództwem religijnym
· Antropologią polityki
· Myślą polityczną
· Elitami i autorytetami
· Zarządzaniem organizacjami biznesowymi
· Zagadnieniami menedżerskimi
· Zarządzaniem instytucjami publicznymi
· Zarządzaniem organizacjami
non-profit
· Procesami decyzyjnymi
· Przywództwem i metodami wsparcia przywództwa
· Społecznym odbiorem przywództwa
· Stosunkami międzynarodowymi i studiami strategicznymi
· Administracją publiczną
· Filozofią polityki

Osoby zainteresowane organizacją dodatkowych sesji proszone są o przesłanie swoich propozycji.

Informacje organizacyjne

Miejsce: Warszawa
Czas: 27-28 maja 2006 r.

Zgłaszanie referatów: 15 marca 2006 r.
Zgłaszanie uczestnictwa: 30 kwietnia 2006 r.

Organizator główny: Katedra Politologii Collegium Civitas.

Publikacja: Po konferencji wydana zostanie publikacja, złożona z wybranych tekstów.

Uczestnictwo

Jednostkowy koszt uczestnictwa w konferencji to 250 PLN (w tym posiłki i materiały konferencyjne). Opłata dla studentów i doktorantów – 100 PLN. Koszt nie obejmuje zakwaterowania i przejazdu do/z Warszawy. Przewodniczący (organizatorzy) sesji są zwolnieni z opłaty. Organizatorzy konferencji służą pomocą w znalezieniu miejsca zakwaterowania w hotelach o różnych kategoriach cenowych. Zapotrzebowanie na pomoc przy poszukiwaniu hotelu należy złożyć wraz z nadesłaniem zgłoszenia uczestnictwa. Rozważamy ze sponsorami możliwość opłaty hotelu dla referentów i organizatorów sesji.

Więcej będzie można znaleźć na wkrótce uruchomionej stronie internetowej, pod adresem: www.collegium.edu.pl/konf_przywodztwo.
Katedra Politologii Collegium Civitas
Fax (0-22) 656 71 85, e-mail: przywodztwo@collegium.edu.pl
http://www.civitas.edu.pl

... odrzucić należy bezpośrednie obezpłodnienie czy to stale, czy czasowe, zarówno mężczyzny, jak i kobiety. Odrzucić również należy wszelkie działanie, które – bądź to w przewidywaniu zbliżenia małżeńskiego, bądź podczas jego spełniania, czy w rozwoju jego naturalnych skutków – miałoby za cel uniemożliwienie poczęcia lub prowadziłoby do tego."

Papież Paweł VI, Encyklika Humanae Vitae, 14.
Fragment cytowany również przez Katechizm Kościoła Katolickiego, 2370

,,Znajomość i podporządkowanie się naturalnemu rytmowi płodności i niepłodności jest wyrazem wzajemnego szacunku, obopólnego, całkowitego daru małżonków dla siebie, akceptacji osoby i zobowiązuje do dialogu oraz do wzajemnej odpowiedzialności za życie i miłość. Przyjmowanie postawy antykoncepcyjnej narusza ład moralny, oddziela od siebie obydwa znaczenia aktu małżeńskiego, czyli jedność i rodzicielstwo; fałszuje wewnętrzną prawdę miłości małżeńskiej i niszczy ich wzajemną więź."
II Polski Synod Plenarny, W trosce o polską rodzinę, 10.

,,Nie może istnieć rzeczywista sprzeczność między Bożymi prawami dotyczącymi przekazywania życia a tymi, które mają sprzyjać umacnianiu autentycznej miłości małżeńskiej."
Papież Jan Pawel II, Encyklika Familiaris consortio, 24.

,,Różnica antropologiczna, a zarazem moralna, jaka istnieje pomiędzy środkami antykoncepcyjnymi a odwoływaniem się do rytmów okresowych ... w ostatecznej analizie dotyczy dwóch, nie dających się z sobą pogodzić, koncepcji osoby i płciowości ludzkiej."
Papież Jan Pawel II, Encyklika Familiaris consortio, 32.
Fragment cytowany również przez Katechizm Kościoła Katolickiego, 2370.

,,Misja przekazywania życia, spełniana przez pary małżeńskie, jest głęboko uwarunkowana przez okoliczności społeczne i ekonomiczne. Czasem nawet małżeństwa rzeczywiście otwarte na dar życia muszą odłożyć na póżniej decyzję o wydaniu na świat kolejnych dzieci, i to nie z jakichś egoistycznych pobudek, ale pod wpływem obiektywnego poczucia odpowiedzialności. Ubóstwo albo poważne problemy zdrowotne mogą sprawić, że para małżeńska nie jest gotowa na przyjęcie daru nowego życia. Fakt, że w niektórych przypadkach kobiety są zmuszone pracować poza domem, prowadzi do zmian w pojmowaniu roli kobiety w społeczeństwie oraz sprawia, że może ona poświęcić mniej czasu mniej czasu i uwagi życiu rodzinnemu. Zwłaszcza zaś decyzje polityczne dotyczące rodziny, podejmowane w niektórych krajach, nie ułatwiają rodzicom spełniania ich funkcji prokreacyjnej i wychowawczej. Kościół uznaje zatem, że mogą istnieć obiektywne przyczyny usprawiedliwiające ograniczenie liczby potomstwa lub zachowanie dłuższych odstępów czasu między narodzinami kolejnych dzieci, podkreśla jednak, zgodnie z nauką Humanae Vitae, że małżonkowie muszą mieć po temu poważne powody, by godziwe było powstrzymywanie się od współżycia małżeńskiego w dniach płodnych, a podejmowanie go w okresach niepłodnych, kiedy ma ono być wyrazem miłości i umocnieniem wzajemnej wierności."
Papież Jan Pawel II, Audiencja dla uczestników konferencji poświęconej odpowiedzialnemu rodzicielstwu, 11.12.1992

(zaczerpnięte ze srony: http://embrion.pl/ )

.Pedagogika jako nauka o wychowaniu:

PEDAGOGIKA - jest to wszechstronna nauka o wychowaniu, której istotę stanowi całożyciowy rozwój człowieka oraz wszelkie tak dodatnie jak i ujemne wpływy jednych ludzi na drugich oraz wpływy środowiska.

Pedagogika bada zjawiska wychowawcze, w kontekście procesów społecznych i przy uwzględnieniu jednostkowych procesów psychicznych. Ukazuje ona istotę wychowania: bios, etos, agos, los oraz miejsce aktywności jednostki.

Pedagogika - nauka o wychowaniu. Nazwa dyscypliny pochodzi od dwóch słów: pais - chłopak, ago - prowadzę, wiodę, paidagogos - prowadzący chłopca.

Pedagogika powstała z filozofii i jako nauka wyodrębniła się w II połowie XIX wieku. Dorobek pedagogiki do XIX wieku to przede wszystkim praktyka dotycząca wychowania.

Mówiąc o tym, że pedagogika zajmuje się procesem wychowania myślimy o :

- warunkach wychowania,

- celach wychowania,

- treściach wychowania,

- metodach i formach wychowania,

- oraz o prognozie.

Pedagogika jest dyscypliną naukową ponieważ posiada:

1. przedmiot badań (wychowanie) oraz podmiot badań (człowiek, wychowanek),

2. metody badań,

3. teorię, czyli dorobek.

Funkcje pedagogiki :

- funkcja diagnostyczna - określa stan rzeczy,

- funkcja prognostyczna - przewiduje rozwój danej sytuacji,

- funkcja instrumentalno-techniczna - obejmuje konkretne działania.

Zadania pedagogiki :

- wyjaśnienie przyczyn danego stanu rzeczy, np.: zachowania,

- przewidywanie skutków,

- opisywanie formy pracy, praca z daną jednostką.

Nauki pomocnicze :

- psychologia,

- medycyna z uwzględnieniem psychiatrii,

- socjologia,

- demografia,

- ekonomia.

Nazwa pedagogika lub pedagogia pochodzi z języka greckiego i oznacza czynność wychowywania dzieci (gr. Pais – chłopiec, dziecko,: ago – prowadzę). Pierwotnie pedagogika nie miała charakteru nauki.

Pedagogika, która pierwotnie zajmowała się tylko starszymi dziećmi i młodzieżą w wieku szkolnym, rozszerzała swe zainteresowania na wiek przedszkolny, a zwłaszcza na okres wczesnego dzieciństwa, a także młodzieży dorastającej. Nieco później pedagogika zajęła się oświatą i wychowaniem dorosłych. Ostatnio zaznacza się dalsza jej specjalizacja: obok problemów kształcenia ludzi w wiekuj produkcyjnym zwrócono uwagę na problemy, tzw. trzeciego wieku.

Przedmiot badań pedagogicznych ulega przemianom także w wyniku zmieniających się zapatrywań na proces rozwoju człowieka. Pierwotnie pedagogika zajmowała się tylko bezpośrednim oddziaływaniem wychowawcy na wychowanka, później kierowano uwagę na wrodzone dyspozycje, uzdolnienia i zamiłowania, na spontaniczny rozwój osobowości, na procesy samowychowania.

Mylne jest identyfikowanie pedagogiki z teorią, a wychowania z praktyką. W różnych dziedzinach pedagogiki i w jej różnych koncepcjach przewaga teorii nad praktyką bywa znaczna, w innych praktyka uzyskuje pozycję dominującą, podobnie jest w wychowaniu; kiedy jest ono niemal wyłącznie samą praktyką, ale, niekiedy, teoria, którą się wychowuje, gra rolę główną.

Realizacja celów w praktyce wychowawczej polega na stosowaniu odpowiednich środków w każdym powszednim dniu i każdej bieżącej sytuacji. To zadanie zbliża pedagogikę do polityki oświatowej. Pedagogika podejmuje problematykę filozoficzną i naukową, podczas gdy polityka oświatowa zorientowana jest pragmatycznie. Wśród nauk współdziałających z pedagogiką wymienia się zazwyczaj te, które zajmują się procesami rozwoju dzieci i młodzieży, ale z innego punktu widzenia niż pedagogika. Są to więc nauki biologiczne, nauki psychologiczne, a zwłaszcza psychologia ogólna, rozwojowa i wychowawcza. Są to również nauki społeczne, dla których wychowanie ma charakter formowania osobnika na członka grup społecznych, nauki ekonomiczne.

Do nauk współdziałających dziś z pedagogiką należy wymienić również te, które nie zajmując się bezpośrednio wychowaniem mają jednak dla niej znaczenie. Są to przede wszystkim: antropologia filozoficzna, nauki polityczne, filozofia moralna.

3 typy teorii pedagogicznych:

szerokiego zasięgu – zbiór praw odnoszących się do całej pedagogiki

średniego zasięgu – dotyczą konkretnych dziedzin pedagogiki

teorie najniższego szczebla – dotyczą konkretnych działań wychowawczych

- intencjonalne – podejmowane świadomie, celowo

- instytucjonalne – podejmowane przez instytucje

- incydentalne – przypadkowe i nieświadome

może się do czegoś to przyda

To jest według filozofi:

Filozofia
Życie, filozofia

--------------------------------------------------------------------------------

Życie, w ontologii sposób realizowania się bytu, określanego zazwyczaj mianem organicznego (organizm, organicyzm), polegający na tym, że byt ów w aspekcie czasowym i przestrzennym występuje wobec reszty świata jako "jedność" zdolna do rozwoju i ruchu tzw. wsobnego (wzrost, w wielu przypadkach także przemieszczanie się), do reagowania na otoczenie i do wymiany z nim materii i informacji (odżywianie się i zabiegi poznawcze), a także do rozmnażania się.

Mianem życia określa się również sam proces istnienia bytu organicznego od momentu poczęcia aż do śmierci (wg wielu teorii znajduje on swą kontynuację w jakiejś postaci życia pozagrobowego).

Problem funkcji, jaką spełniają w tym procesie przypadek i konieczność, przeznaczenie, wolna wola, wyroki boskie itp., jest rozwiązywany różnie w różnych systemach - zakres możliwych odpowiedzi wyznaczają bieguny skrajnego determinizmu (np. koncepcje losu w starogreckiej tragedii) i absolutnej wolności (egzystencjalizm). Wg niektórych teorii życie jest właściwością świata jako całości, a więc również tzw. materii nieożywionej w rozmaitych jej przejawach (hipoteza Gai, panpsychizm).

W niemal wszystkich religiach i w wielu systemach filozoficznych za zasadę życia uważa się duszę, a za jego pierwszą przyczynę akt stwórczy. U podłoża fenomenu życia umieszcza się niekiedy uaktualniającą się siłę życiową (witalizm). Istnieją też teorie głoszące, że życie to powstała w sposób naturalny, rozwinięta w drodze ewolucji i trwająca dzięki określonym mechanizmom homeostazy forma materii i że do wyjaśnienia tego zjawiska hipotezy stwórcy, duszy, entelechii itp. są zbędne (materializm).

Z punktu widzenia aksjologii życie - w zależności od tradycji (życie ludzkie w szczególności, np. w chrześcijaństwie lub życie w ogóle wg hinduizmu i buddyzmu) - stanowi wartość samo w sobie, a także dlatego, że umożliwia realizację innych wartości (etycznych, estetycznych itd.), i w związku z tym zasługuje na ochronę. Może jednak być ofiarowywane czy poświęcane w imię wartości wyższych, które nadają mu sens - oddanie życia nie oznacza wówczas jego negacji, lecz afirmację i spełnienie. Postawa taka wyrasta z pojmowania życia jako daru i zadania równocześnie, jako egzystencji. Traktowanie go jako wartości najwyższej w znaczeniu bezwzględnym prowadzić może do epikureizmu czy hedonizmu, podporządkowanie go zaś innym wartościom (np. w totalitaryzmie czy w fanatycznych postaciach religijności) - do traktowania go w sposób wyłącznie instrumentalny i radykalnego obniżenia jego ceny, a w konsekwencji do zjawisk takich, jak samobójstwa w imię idei, eksterminacja pewnych grup społecznych czy narodów, masowe rzezie w wojnach religijnych itp.

Życie jest centralnym pojęciem tzw. filozofii życia, akcentującej jego dynamizm i aspekt stwórczy, czyli stawanie się (m.in. F. Nietzsche, H. Bergson, W. Dilthey). Problemy związane z życiem ludzkim jako odmianą życia w ogóle rozpatruje antropologia filozoficzna, zwana też filozofią człowieka (w Polsce zajmuje się nią m.in. J. Tischner), oraz różne kierunki ontologii, np. ontologia umysłu, ontologia egzystencjalna w ujęciu J.P. Sartre'a czy rozwijana przez A. Camusa ontologia Syzyfa.

Socjologia kultury

Program zajęć

1. Elementarne pojęcia socjologii.
J. Szczepański, Elementarne pojęcia socjologii, Warszawa 1970.

2. Historyczny i kulturowy kontekst powstania naukowej socjologii akademickiej.
J. Szacki, Historia myśli socjologicznej, Warszawa, s. 243-278.
J. Szacki, Durkheim, Warszawa 1964, s. 77-121.
E. Durkheim, Zasady metody socjologicznej, Warszawa 2000, s. 27-77.
A. Giddens, Socjologia, Warszawa 2005, s.30-39.

3. Antropologiczne i socjologiczne rozumienie kultury.
Socjologia a antropologia. Stanowiska i kontrowersje, red. E. Tarkowska, Wrocław 1992.
E. Nowicka, Świat człowieka – świat kultury, Warszawa 1997, s. 55-73.

4. Główne koncepcje struktury społecznej.
J. Turner, Struktura teorii socjologicznej, Warszawa 2004, s. 9-23, 175-187, 285-300, 547-556
J. Turowski, Socjologia – wielkie struktury społeczne, Lublin 1994, s. 51-71.
J. Turowski, Socjologia – małe struktury społeczne, Lublin 1993, s. 77-105.

5. Kultura a system społeczny.
R. Linton, Kulturowe podstawy osobowości, Warszawa 1975, s. 12-38.
A. L. Kroeber, Istota kultury, Warszawa 1973.

6. Kultura. Społeczeństwo. Osobowość.
R. Linton, Kulturowe podstawy osobowości, Warszawa 1975, s. 98-172.
M. Mead, Trzy studia, Warszawa 1986.

7. Kultura masowa. Kultura popularna.
A. Kłoskowska, Kultura masowa. Krytyka i obrona, Warszawa 1983, s. 94-399.
T. Edensor, Tożsamość narodowa, kultura popularna i życie codzienne, Kraków 2005, s.13-54.
J. Ortega y Gasset, Bunt mas, Warszawa 1995, s. 7-126.
Kultura masowa, wyb. Cz. Miłosz, Kraków 2002.
D. Strinati, Wprowadzenie do kultury popularnej, Poznań 1998.
T. Adorno, Sztuka i sztuki: wybór esejów, Warszawa 1990.

8. Socjalizacja. Wzory, wartości, normy.
F. Znaniecki, Nauki o kulturze. Narodziny i rozwój, Warszawa 1992, s. 261-328.
J. Turowski, Socjologia – małe struktury społeczne, Lublin 1993, s. 37-55.

9. Socjologiczne teorie więzi społecznej.
F. Tonnies, Wspólnota i stowarzyszenie: rozprawa o komunizmie i socjalizmie jako empirycznych formach kultury, Warszawa 1988.
J. Szacki, Durkheim, Warszawa 1964, s. 31-56, 148-162.

10. System społeczny a uczestnictwo w kulturze.
R. Linton, Kulturowe podstawy osobowości, Warszawa 1975, s. 68-97.
A. Kłoskowska, Socjologia kultury, Warszawa 1981, s. 295-370.

11. Tożsamość a ład społeczny.
A. Giddens, Nowoczesność i tożsamość. „Ja” i społeczeństwo w epoce późnej nowoczesności, Warszawa 2001.
Z. Bauman, Wieloznaczność nowoczesna. Nowoczesność wieloznaczna, Warszawa 1995.
Z. Bauman, Dwa szkice o moralności ponowoczesnej, Warszawa 1994.

12. Subkultury. Kontrkultura.
A. Jawłowska, Drogi kontrkultury, Warszawa 1975.
D. Muggleton, Wewnątrz subkultury. Ponowoczesne znaczenie stylu, Kraków 2004.

13. Socjologia humanistyczna. Współczynnik humanistyczny.
J. Szacki, Znaniecki, Warszawa 1986, s. 90-101, 236-245.
F. Znaniecki, Nauki o kulturze. Narodziny i rozwój, Warszawa 1992.
J. Szacki, Historia myśli socjologicznej, Warszawa 2002, s. 409-493.

14. Socjologia jako projekt krytyczny.
T. Adorno, M. Horkheimer, Dialektyka oświecenia. Fragmenty filozoficzne, Warszawa 1994, s. 138-188.
P. Bourdieu, Męska dominacja, Warszawa 2004.
Z. Bauman, Ciało i przemoc w obliczu ponowoczesności, Toruń 1995.
J. Turner, Struktura teorii socjologicznej, Warszawa 2004, s. 629-715.
J. Mucha, Socjologia jako krytyka społeczna, Warszawa 1986.

15. Socjologia życia codziennego.
E. Goffman, Człowiek w teatrze życia codziennego, Warszawa 1981, s. 54-122.

16. Podstawowe problemy socjologii wiedzy.
Problemy socjologii wiedzy, wyb. A. Chmielecki, S. Czerniak, J. Niżnik, S. Rainko, Warszawa 1985, s. 7-36, 312-395.
A. Niżnik, Socjologia wiedzy, Warszawa 1989, s. 75-154.

17. Socjologia moralności.
M. Ossowska, Normy moralne. Próba systematyzacji, Warszawa 1985.
M. Ossowska, Moralność mieszczańska, Wrocław 1985, s. 28-73.
Z. Bauman, Etyka ponowoczesna, Warszawa 1996, s. 195-252.

18. Akulturacja i globalizacja.
Z. Bauman, Globalizacja. I co z tego dla ludzi wynika, Warszawa 2000.
A. Appadurai, Nowoczesność bez granic. Kulturowe wymiary globalizacji, Kraków 2005.

19. Kulturowe sprzeczności kapitalizmu.
D. Bell, Kulturowe sprzeczności kapitalizmu, Warszawa 1998, s. 37-181.
P. L. Berger, Rewolucja kapitalistyczna, Warszawa 1995, s. 48-73.
Z. Krasnodębski, M. Weber, Warszawa 1999, s. 52-75, 148-169.

1.Socjologia jako dyscyplina naukowa.
2. Pojęcie socjalizacji.
3. Więź społeczna i jej rodzaje.
4. Zbiory, kategorie i zbiorowości społeczne.
5. Procesy społeczne, typologie procesów.
6. Zmiana społeczna i rozwój społeczny.
7. Pojęcie globalizacji.
8. Społeczno - kulturowy charakter płci.
9. Socjologiczne pojęcie kultury.
10. Naród, państwo, Unia Europejska.
11. Jednostka i społeczeństwo.
12. Osobowość społeczna, postawa, tożsamość społeczna.
13. Struktura grupy społecznej.
14. Grupa odniesienia.
15. Pozycje i statusy społeczne.
16. Przywództwo w małych grupach społecznych.
17. Pojęcie klasy społecznej.
18. Ruchliwość społeczna.
19. Struktura klasowo-warstwowa społeczeństwa polskiego po 1989 roku.
20. Klasa średnia w Polsce.
21. Demokracja, społeczeństwo obywatelskie, „trzeci sektor”.
22. Problemy społeczne- bezrobocie, ubóstwo, marginalizacja, patologie społeczne
23. Pluralizm współczesnego społeczeństwa polskiego.
24. Etapy realizacji badania socjologicznego.
25. Operacjonalizacja problemu badawczego.
26. Eksperyment w naukach społecznych.
27. Podstawowe rodzaje prób stosowanych w socjologii. Typy doboru próby.
28. Rodzaje, zalety i ograniczenia badań sondażowych.
29. Zasady formułowania pytań kwestionariuszowych oraz budowania kwestionariusza
wywiadu.
30. Analiza danych urzędowych.
31. Podstawowe etapy opracowania i analizy danych sondażowych.
32. Jakościowe badania w socjologii – metody i techniki badawcze.
33. Teoria funkcjonalistyczna, pojęcie systemu, jego wymogi i aplikacje.
34. Teoria interakcjonistyczna, dramaturgiczny interakcjonizm E.Goffmana.
35. Teorie wymiany.
36. Perspektywa konfliktowa.
37. Teoria fenomenologiczna.
38. Etnometodologia.
39. Strukturalizm konstruktywistyczny
40. Teoria strukturacji A.Giddensa.
41. Struktura społeczna w ujęciu Arystotelesa.
42. Koncepcja państwa i społeczeństwa św. Augustyna.
43. Główne nurty myśli oświeceniowej we Francji.
44. A.Comte i jego wizja socjologii jako nauki pozytywnej.
45. E.Durkheim i jego koncepcja faktu społecznego.
46. Socjologia rozumiejąca M. Webera.
47. Socjologia formalna G.Simmla.
48. Koncepcja współczynnika humanistycznego F. Znanieckiego.
49. Szkoła Chicagowska i jej socjologia empiryczna.
50. Miejsce antropologii społecznej wśród nauk humanistycznych.
51. Ludy pierwotne. Podaj i omów dwa przykłady.
52. Zagadnienie rozwoju i postępu w kulturach.
53. Różnorodność kulturowa dawnego i współczesnego świata, hipoteza „konfliktu cywilizacji”.
54. Istota animizmu.
55. Społeczeństwo nowoczesne – zagadnienia kultur lokalnych.
56. Antropologia funkcjonalna B. Malinowskiego.
57. Mit i jego funkcje społeczne.
58. Etniczność, problemy stosunków etnicznych.

Zapraszamy na ogólnokrajowe spotkanie

Moving Anthropology Student Network

2-4 czerwca 2006r. w Warszawie

Poniżej przeczytacie :

Czym jest MASN?

Po co spotkanie w Warszawie?

Plan spotkania

Szczegóły organizacyjne

Czym jest MASN?
Moving Antropology Student Network (dalej MASN) jest międzynarodową siecią studentów różnych kierunków nauk społecznych zainteresowanych zagadnieniami antropologicznymi. MASN powstało z inicjatywy studentów Instytutu Antropologii z Uniwersytetu Wiedeńskiego (Wien Universität) w lutym 2005 roku. Od tego czasu prężnie działa i bardzo intensywnie rozwija się.

Moving Antropology Student Network stawia sobie za cel stworzenie:

- płaszczyzny kontaktu dla studentów różnych uczelni europejskich zainteresowanych zagadnieniami antropologicznymi;

- płaszczyzny kontaktu między studentami, młodymi pracownikami naukowymi oraz specjalistami innych profesji wykorzystującymi w swojej pracy wiedzę i/lub metody antropologiczne;

- forum wymiany myśli, opinii i informacji;

- możliwości projektowania i realizowania wspólnych projektów przez osoby z róznych środowisk akademickich;

- możliwości samoedukowania się i zdobywania doświadczenia przez studentów poprzez organizowanie i uczestniczenie w corocznych miedzynarodowych konferencjach;

MASN działa na dwóch płaszczyznach: internetowego forum www.movinganthropology.org oraz w formie spotkań twarzą w twarz( face to face- smile to smile) międzynarodowych konferencji i sympozjów.

W Ottenstein w Austrii w listopadzie ubiegłego roku odbyła się konferencja "CONNECTING EUROPE - TRANSCENDING BORDERS". Dotyczyła ważnych kwestii: migracji oraz politycznego i kulturowego zróżnicowania w Europie, konstruowania przestrzeni i tożsamości wokół szeroko rozumianych granic oraz możliwości praktycznego zastosowania wiedzy antropologicznej i metod antropologicznych w działalności nie tylko naukowej. Całość trwała trzy dni pełne odczytów i warsztatów zaprojektowanych, przygotowanych i przeprowadzonych przez studentów. Dodać należy, że zjechało ich do Ottenstein ponad osiemdziesięciu z całej Europy(w tym silna 14osobowa reprezentacja z Polski). Nikt się nie nudził! Było super super, intensywnie i fajnie!

Po co spotkanie w Warszawie?
Obecnie szykuje się kolejna konferencja "ACTING UPON REALITY - SOCIAL MOVEMENTS AND SYSTEM OF POWER IN EUROPE AND AROUND THE WORLD", która odbędzie się 8-12 listopada w Chorwacji. Wszyscy są na nią zaproszeni!!!

Zbieramy się w Warszawie by zapoznać Was z ideą i działalnością MASN-u, by wspólnie opracować pomysły na referaty, warsztaty, dyskusje i wszelkie inne projekty, które będą miały miejsce w Chorwacji.

Plan spotkania
piątek godz. 17.00:
- dla tych wszystkich, którzy o MASN-ie wiedzą jeszcze niewiele albo nic: opowiadanie o idei networku, o tym co wydarzyło się już do tej pory, o tym jakie są wizje na przyszłość;

- zaprezentowanie koncepcji (tytułu, tematów na poszczególne dni) konferencji w Chorwacji (8-12 listopada);

sobota godz. 10.00-20.00 z dwugodzinną przerwą na obiad

- wspólne wypracowywanie (w formie warsztatów, burzy mózgów) pomysłów i projektów na konferencję;

- wymiana doświadczeń i pomysłów na finansowanie uczestnictwa w konferencji;

- przedyskutowanie możliwości organizowania konferencji MASN-u w 2007 roku w Polsce;

niedziela godz. 10.00-16.00

- powrót do kwestii fundamentalnych, czyli czym, przez kogo i dla kogo chcemy by był MASN?

- jakie mamy pomysły na rozwiązanie kwestii podejmowania decyzji w ramach MASN?

Szczegóły organizacyjne

Chcielibyśmy zaprosić po dwie osoby z wydziałów socjologii oraz antropologii(etnologii) z każdego z miast.

Prosimy o przekazanie informacji o spotkaniu osobom potencjalnie zainteresowanym.

Jeżeli ktokolwiek chciałby pomóc w organizacji spotania, np. mógłby przenocować gości spoza Warszawy niech się zgłasza

Prosimy Was o zgłoszenia do 26 maja na adres: kolo_bmn@tlen.pl

koordynator spotkania olejnikmarta@poczta.onet.pl tel. 0 670 242 514

sekretarz KBMN lukasz.pietrek@student.uw.edu.pl tel. 0 889 442 589

Za koordynację gości i goszczących odpowiada weronika_adamiec@gazeta.pl

Serdecznie zapraszamy

Kolo Badaczy Mniejszości Narodowych - warszawscy MASNiacy

Jan Paweł II:
Prawa narodów

8. Na takim fundamencie antropologicznym opierają się także „prawa narodów”, które nie są niczym innym, jak „prawami człowieka” ujętymi na tej szczególnej płaszczyźnie życia wspólnotowego.


Dla równowago trochę Wielomskiego:

Prawa człowieka oparte są na indywidualistycznej, wręcz antyspołecznej ideologii. Otóż, zdaniem ich zwolenników, człowiek rodzi się obdarzony pewnymi prawami - np. prawem do posiadania własności, do życia, do wolności, do demokracji itp. Tymczasem w katolickiej interpretacji prawa naturalnego moje prawa mają swoje źródło w obowiązkach innych ludzi. Moje prawo własności nie wynika z praw mojego 'ja', lecz z tego, że inni mają zakaz kradzieży; moje prawo do życia nie wynika z praw mojego 'ja', lecz tego, że moi bliźni mają zakaz zabijania. Innymi słowy w 'prawoczłowieczej' ideologii wszelkie prawa przysługują człowiekowi z racji praw jednostkowych; w prawach naturalnych zaś - z racji praw społecznych. Prawa człowieka powstają jako ideologia rewolty jednostki przeciwko państwu i społeczeństwu. Tymczasem prawa naturalne widzą człowieka jako część rodziny, grupy i społeczeństwa. Prawa człowieka z natury są rewolucyjne wobec ładu i dlatego zawsze są ideologią kontestacji i wyuzdanego indywidualizmu. Prawa naturalne wskazują zaś na rodzinny i społeczny charakter natury ludzkiej - dlatego np. św. Tomasz pośród praw tych wymienia pracę, rodzinę itp.

Prawa naturalne są odbiciem praw Boskich. Są, jak pisze Akwinata, odczytaniem przez ludzki rozum praw nadanych światu przez Boga. W praktyce oznacza to, że mają charakter niezmienny - ich interpretacja może się zmieniać, ale ontologiczny i filozoficzny fundament jest stały. Prawa człowieka są tworem ludzkim i człowiek może je interpretować wedle własnych potrzeb. Łatwo można je mnożyć, wedle politycznego zapotrzebowania. Demoliberalni 'teologowie' praw człowieka wpisali w ich skład np. prawo do demokracji, tolerancji; wyinterpretowali, że zabijanie dzieci poczętych nijak nie zaprzecza prawu człowieka do życia itp. Na gruncie praw naturalnych takie idee nie są możliwe. Prawa naturalne są bowiem rzeczywistym odbiciem natury ludzkiej, podczas gdy prawa człowieka są ideologiczną fikcją - zależną od kaprysu; ustanawiających je ludzi - czyli rządzącej demooligarchii.

Prawa człowieka są także bluźnierstwem - jest to zwykłe świętokradztwo rewolucji francuskiej, która zaprzeczając Bogu próbowała naśladować Jego dzieło; znosząc prawa Boskie, chciała je zastąpi ludzkimi. Wysiłki Jana Pawła II zmierzające do stworzenia katolickiej interpretacji praw człowieka są moim skromnym zdaniem, szlachetne, lecz daremne. Zasady tolerancji, społeczeństwa wielokulturowego, społeczeństwa otwartego, których podstawą ideologiczną są prawa człowieka, stoją w zasadniczej sprzeczności z chrześcijańską koncepcją świata - świata hierarchicznego, wspólnotowego. Sama instytucja Papiestwa jest zaprzeczeniem praw człowieka - Ojciec Święty narzuca katolikom credo religijne, a tym samym gwałci 'prawoczłowieczą' zasadę wolności. Zakaz kapłaństwa kobiet jest zaprzeczeniem równouprawnienia płci; hierarchiczna struktura Kościoła jest sprzeczna z prawem człowieka do demokracji. Przykłady te można by mnożyć, a prowadzą one do stwierdzenia, że ideologia praw człowieka jest formą świeckiej religii - oto prawdziwe 'opium dla ludu'.

Bawimy się w offtopa, ale ok.
Lenno nie jest ani podatkiem (nie wiem skąd to w ogóle wytrzasnęliście...), ani umową. Lenno było ziemią (posiadłością) nadawaną przez seniora wasalowi. Czasem lennem mógł być też np. urząd, ale są to przypadki rzadkie.
Plusy dla seniora:
- wasal bierze udział w wyprawie wojennej seniora,
- stróża, czyli służba garnizonowa wasala w zamku seniora,
- obowiązek rady,
oraz oczywiście:
- pewne opłaty udzielane seniorowi przez wasala.
Plusy dla wasala:
- opieka,
- bezpieczeństwo, etc.
Chłopi przywiązani do ziemie również na tym zyskiwali, jak to wykazał Nazgul. Chłop zyskiwał przede wszystkim bezpieczeństwo. Tylko nie 40 lat, ale zwykle od 2 do 24 lat wolnizny. Z to później musieli świadczyć:
- rentę,
- podwodę,
- przewód,
- dziesięcinę,
- no i opłaty sądowe oraz płacić za monopole.
Średnio zabierano chłopu ok. 50% tego, co wyprodukował. Jednakże zabierało nie tylko państwo (nawet rzadkością w dobie immunitetów było, żeby coś zabrało państwo). Jeśli chłopu coś nie pasiło, mógł się wynieść. Początkowo było to stosunkowo proste, później stopniowo ograniczano prawo wychodu.
Trzeba odróżnić samo lenno od umowy lennej (względnie kontraktu lennego).
BTW. Systemu lennego w Polsce praktycznie nie było (poza Śląskiem i Pomorzem Zachodnim, jeśli rzecz jasna uznamy te ziemie za polskie). Był system, jak ja to nazywam, quasi-lenny. Za to na pewno był feudalizm.

Państwo Polan prawdopodobnie nie powstało drogą podboju (ciekawa niezmiernie jest koncepcja podboju wikińskiego ). Przyjmuje się, że nastąpiła pewna ewolucja, w której klany, widząc w tym korzyści, podporządkowali się najpotężniejszemu z nich, czyli jakiemuś przodkowi naszego Mieszka. W dużej mierze było to dobrowolne, choć oczywiście zdarzały się przypadki użycia siły. Dopiero później, mając do dyspozycji dosyć już zorganizowaną machinę wojskową, Polanie mogli podbijać sąsiednie plemiona. Tak było ze Śląskiem, Małopolską, Pomorzem (przyjmując, że Mieszko je w ogóle miał).
W myśli politycznej (filozoficznej) przyjmuje się, że nie było czegoś takiego, jak umowa społeczna. Jak pisze Adam Wielomski:
"W charakterystycznej dla u.s. koncepcji powstania państwa znajdujemy opis z którego wynika, że kiedyś na początku dziejów ludzie żyli w tzw. stanie natury, charakteryzującym się brakiem państwa.(...) Dla kooperacji, obrony lub agresji (w zależności od koncepcji antropologicznej) tkwiące w pierwotnym stanie natury jednostki zapragnęły stworzenia społeczeństwa i państwa, aby ustanowić prawo i instytucje chroniące ich życie i własność. W tym celu wszystkie jednostki zebrały się w jednym miejscu i zadecydowały o utworzeniu państwa, ustanowieniu władzy, prawa i podatków dla utrzymania tego przedsięwzięcia."
Oczywiście, przed powstaniem państwa Polan był tzw. demokracje wojenne. Możemy uznać je za prymitywne formy organizacji państwowej. Jednakże, coś takiego, jak umowa faktycznie prawdopodobnie było: nie jest to jednak w żądnym razie umowa społeczna.